عمل ساکشن کردن و انواع دستگاه ساکشن

عمل ساکشن کردن ، تجهیزات مورد نیاز و انواع دستگاه ساکشن

داخلی داخلی جراحی
عمل ساکشن کردن و انواع دستگاه ساکشن
عمل ساکشن کردن و انواع دستگاه ساکشن

عمل ساکشن کردن ، تجهیزات مورد نیاز و انواع دستگاه ساکش

[box type=”note” radius=”5″]از آنجا که عمل ساکشن کردن حذف مایعات بدن بوده و پتانسیل سرفه و خروج ترشحات را دارد، باید روش های جداسازی ترشحات بدن را به دقت به کار گرفت. باید از دستکش، ماسک و عینک محافظ استفاده کرد. در بیماری که مبتلا به سل است یا علائم و نشانه های مرتبط با سل را نشان می دهد همواره باید به همراه عینک محافظ، دستکش و از رسپیراتور N-95 یا HEPA (فیلتر کننده ذرات هوا با کارایی بالا) استفاده نمود.[/box]

تجهیزات عمل ساکشن

تجهیزات ساکشن شامل دستگاه ایجاد کننده ساکشن و کاتترهای متصل شونده به راه هوایی است. انواع مختلف از دستگاه ساکشن و کاتتر ثابت و متحرک موجود است.

انواع دستگاه ساکشن

انواع دستگاه ساکشن
انواع دستگاه ساکشن

دستگاه ساکشن ثابت

دستگاه های ثابت یا متصل شده باید بخشی از تجهیزات موجود در آمبولانس باشند. این دستگاه ها باید آنقدر قوی باشند که بتوانند در انتهای لوله توزیع، جریان هوای بیش ۴۰ لیتر در دقیقه را تولید نموده و هنگام کلامپ شدن یا بستن لوله با گیره، بیش از ۳۰۰ mmhg خلاء ایجاد کنند. این دستگاه را باید بتوان تنظیم نمود تا هنگام ساکشن کردن کودکان و شیرخواران، خلاء کمتری ایجاد کند. قدرت این سیستم های ثابت از یک پمپ خلاء الکتریکی یا با خلاء تولید شده توسط موتور آمبولانس تأمین می شود.

دستگاه ساکشن قابل حمل

دستگاه ساکشن قابل حمل باید آنقدر خلاء تولید کند که برای ساکشن مواد از حلق کافی باشد. قدرت دستگاه های ساکشن قابل حمل با نیروی الکتریکی، اکسیژن، هوا یا به صورت دستی تأمین می شود.

قبل از هر شیفت یا با فواصل منظم باید این دستگاه های ساکشن را بررسی نمود.

شارژ باطری دستگاه های ساکشن الکتریکی باید پر باشد تا بتوانند به طور موثر عمل نمایند. کم بودن شارژ باطری باعث کاهش خلاء موثر و طولانی شدن زمان مصرف ساکشن می شود. در برخی ساکشن ها امکان شارژ مداوم وجود دارد، لذا باطری ها همواره در هنگام نیاز پر شارژ هستند.

دستگاه های ساکشن اکسیژنی تا زمانی که منبع اکسیژن موجود باشد، کار می کنند. با اتمام منبع اکسیژن، خلاء از بین رفته و ساکشن غیر موثر می شود.

دستگاه های ساکشن دستی، به جز نیروی خود تکنسین که خلاء تولید می کند به هیچ منبع انرژی دیگری نیاز ندارند. بنابراین این دستگاه ها، فاقد برخی از مشکلات معمول در دستگاه های الکتریکی و اکسیژنی هستند. همچنین دستگاه های ساکشن دستی، به نحو موثری می توانند مواد سنگین تر مانند استفراغ های بزرگ را استخراج نمایند.

تمام انواع ساکشن های قابل حمل باید اجزاء زیر را داشته باشند:

  • لوله ای با دیواره کلفت و مجرای ورودی عریض که پیچ نمی خورد و با کاتترهای استاندارد سخت یا نرم متناسب است.
  • یک بطری یا قوطی نشکن برای جمع آوری مواد ساکشن و منبع آب برای تمیز کردن و پاک نمودن لوله های کتترها.
  • جریان و فشار خلاء کافی برای ساکشن کردن موثر مواد از حلق.

 

کاتتر های ساکشن

کاتتر ساکشن باید قابل جداسازی بوده و بتوان آنها را به لوله دستگاه متصل نمود. دو نوع کاتتر برای ساکشن کردن موجود است:

 

  • کاتتر سخت یا rigid : این نوع کاتتر از لوله پلاستیکی سخت تشکیل شده و معمولا ً به عنوان  “tonsil tip” یا “tonsil sucker” خوانده می شود. از آن برای ساکشن دهان و اوروفارنکس بیماری که دچار عدم پاسخگویی است استفاده می شود. برای ساکشن ذرات جامد استفاده از کاتتر های نرم موثرتر است. کاتتر را باید تنها تا جایی که قابل مشاهده باشد، پیش برد که معمولاً بیشتر از قاعده زبان نیست. هنگام استفاده از این کاتتر در یک شیرخوار یا کودک، مراقب باسید تا ساکشن را به پشت راه هوایی نرسانید، زیرا این کار می تواند باعث ترومای بافت نرم و گاه ایجاد برادی کاردی شود.
  • کاتتر نرم : کاتتر نرم بصورت لوله قابل انعطاف است. همچنین کاتتر “French” نیز نامیده می شود. از این کاتتر برای ساکشن بینی و نازوفارنکس و در شرایط دیگری که نمی توان کاتتر سخت را به کار برد، استفاده می شود. اگر قرار است کاتتر در نازوفارنک قرار بگیرد، طول آن به اندازه ای از نوک بینی بیمار تا نوک گوش او و اگر دز اوروفارنکس و دهان قرار می گیرد، با اندازه گیری از گوشه دهان تا نوک گوش تعیین می شود. کاتتر نرم را نباید فراتر از قاعده زبان وارد نمود.

 

 

عمل ساکشن کردن و نحوه ساکشن کردن صحیح

روش های مختلفی برای ساکشن کردن وجود دارد که بسته به نوع دستگاه و کاتتر مورد استفاده متفاوت هستند. یک روش در اینجا توضیح داده شده است:

  1. کنار سر بیمار قرار بگیرید. در صورت عدم امکان در موقعیتی قرار گیرید که قادر به مشاهده راه هوایی باشید.
  2. دستگاه ساکشن را روشن کنید.
  3. کاتتر مناسب را انتخاب کنید. در هنگام ساکشن کردن اوروفارنکس از کاتتر سخت استفاده نمایید. چنانچه مجاری بینی را ساکشن می کنید، از کاتتر نرم (french) استفاده نموده و با فشار کم تا متوسط (۸۰-۱۲۰ mmHg) این کار را انجام دهید. در صورت عدم وجود کاتتر نرم از سرنگ استفاده کنید.
  4. طول کاتتر را تعیین نموده و در صورت امکان بدون ساکشن کردن آن را درون حفره دهانی بگذارید. نوک سخت را طوری وارد سازید که کناره محدب آن در مقابل سقف دهان قرار گیرد. کاتتر را از قاعده زبان جلوتر نبرید.
  5. پس از قرار دادن نوک، کار ساکشن کردن را آغاز نمایید. نوک کاتتر را از یک سو به سوی دیگر ببرید تا مواد غذایی از دهان پاک شوند. هر باز ساکشن کردن در بزرگسالان نباید بیش از ۱۵ ثانیه طول بکشد. این کار را در کودکان و شیرخواران در دوره های کوتاهتر و در حدود ۵ ثانیه انجام دهید.
  6. در صورت لزوم، کاتتر را با آب تمیز کنید تا از انسداد لوله بر اثر مواد خشک و بزرگ جلوگیری شود. برای این کار بطری آب تهیه نموده و آب موجود را ساکشن کنید تا لوله تمیز گردد.

نکات ویژه هنگام عمل ساکشن

موارد ذیل نکات ویژه هستند که هنگام ساکشن کردن راه هوایی باید در نظر داشت:

  • اگر بیمار، استفراغ یا ترشحاتی دارد که با ساکشن کردن نمی توان به سهولت و با سرعت آنها را خارج نمود، باید بیمار را به پهلوی چپ چرخانده و با استفاده از حرکات جارویی انگشتان مواد غذایی را از دهان بیرون آوررده و اوروفارنکس را تمیز کرد.
  • اگر سرعت تولید ترشحات کف آلود بیمار برابر با سرعت حذف آنها توسط ساکشن باشد، ۱۵ ثانیه بیمار را ساکشن نموده، به مدت دو دقیقه ونتیلاسیون با فشار مثبت همراه با مکمل اکسیژن به کار برده و سپس ۱۵ ثانیه دیگر ساکشن کنید. این کار را تا زمان تمیز شدن راه هوایی ادامه دهید. دز این موقعیت با مرکز مشاوره نمایید.

 

  • طی ساکشن کردن، هوای باقیمانده در ریه ها در فواصل بین تنفس حذف می شود. این کار باعث کاهش سریع اکسیژن خون می گردد. بنابراین برای ساکشن کردن، ضربان قلب و نبض بیمار را پایش نمایید. در صورت افت ضربان قلب طی ساکشن کردن، به خصوص در کودکان و شیرخواران، بلافاصله کاتتر را خارج نمودهو ونتیلاسیون با فشار مثبت همراه با مکمل اکسیژن را آغاز نمایید.
  • تحریک پشت حلق با کاتتر ساکشن نیز می تواند باعث افت ضربان قلب به خصوص در خصوص کودکان و شیرخواران شود. در بزرگسالان زی ساکشن ممکن است ضربان قلب افزایش (تاکی کاردی) یا کاهش (برادی کاردی) یافته یا نامنظم گردد. این کار می تواند ناشی از تحریک راه هوایی به وسیله کاتتر ساکشن یا حاکی از کاهش سطح اکسیژن تا مقادیر خطرناک باشد. اگر بیمار نیازمند تنفس مصنوعی شد، جریان ساکشن را متوقف نموده و حداقل به مدت ۳۰ ثانیه از ونتیلاسیون با فشار مثبت استفاده کنید.
  • در بیماری که تنفس مصنوعی می گیرد، پیش از ساکشن کردن موکوس و مقادیر اندک از ترشحات، به منظور حذف نیتروژن باقیمانده وافزایش ذخایر عملکردی اکسیژن، با سرعت بیش از ۲۴ تنفس مصنوعی در هر دقیقه به مدت ۵ دقیقه بیمار را هایپر اکسیژنه کنید. پس از ساکشن کردن، به مدت ۵ دقیقه دیگر او را هیپرونتیله کنید.

در این پست عمل ساکشن ، انواع دستگاه ساکشن و نکات قابل توجه در ساکشن کردن در یک پست ساده و مختصر برای شما دوستان عزیز آوردیم، این مطالب برگرفته از کتاب های اورژانس پیش بیمارستانی می باشد و تنها با ذکر منبع می توانید آنرا در شبکه های اجتماعی ، سایت یا وبلاگ خود منتشر کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *